وقتی میپرسی حالت چطور است ،دلم میخواهد حقیقت را بگویم . اما انگار سالهاست  عادت کرده ام موقع احوالپرسی دروغگوی چیره دستی باشم و بدون کوچکترین مکثی ،  همه چیز را خوب و عالی برایت تصویر سازی کنم . من خوبم و هوا خوب است و زندگی بر وفق مراد! مثل همان قدیم تر ها . انگاربا عروسکهای جور واجور و پیراهن سفید پرچین 

به تن سرگرمم . شاهزاده هستم و از گوشه ای به گوشه دیگر قصر  میسازم . ملالی  ندارم جز کمرنگ شدن رژ گونه هایم ، که آنهم با  دزدیدن چند گلبرگ ازشمعدانی های  مادربزرگ رفع خواهند شد .آینه به دست بگیرم  و ساعتها لُپهایم را قرمز کنم و زلفهای  پیچ در پیچم را شانه بزنم و دور خودم بچرخم  و گیج و منگ روی زمین خوابم ببرد و با صدای  تو شادمانه بیدار شوم و ببینم که آمده ای  با یک بغل پر از اسباب بازی . مرا بغل کنی و  دور خود بگردانی و سالهای سال تو پادشاه باشی و من شاهزاده و آنروزها تمام نشوند .

وقتی میپرسی حالت چطور است دلم  نمیخواهد رویاهایمان را خراب کنم .

وقتی میپرسی چه میکنم دلم میخواهد حقیقت را بگویم اما حقیقت مثل رویاهایمان  زیبا نیست . حقیقت را نمیشود مثل رویا آنطور که دلت میخواهد زیبا بپرورانی . دلم  میخواهد بگویم اینروزها بنفش کمرنگ دوست دارم . مات و مهتابی . اینروزها از  هرچه  میبینم لذت میبرم انگار هرگز ندیده ام و فرصت دوباره دیدنش را هم ندارم . 

اینروزها ازدیدن ستونها و پله های سنگیِ یک عمارت قدیمی وسط شهر ، آنقدر غرق   رویا شدم که یادم  نیست تا کجاها رفتم .صدای شاد آکاردئونِ ، زن و مرد کولی که وسط   میدان میزدند ومیرقصیدند مرا از خود بیخود کرد . 

دختر و پسر جوانی غرق در دنیای خود ، توی پیاده رو  تانگو میرقصیدند .انگار دخترک  را که با پاهای برهنه و دامن کوتاه میرقصید میشناختم . 

او هم مثل من غرق رویا بود . 

اینروزها باد می وزد و ملالی نیست جز ژولیده شدن موهایم .

پ.ن

نمیدونم چرا از بچگی همیشه عاشق آینه بودم . هنوز هم ولم کنند تمام خانه را پر  از آینه های جور واجور میکنم !

میترسم ! از این روزهائی که عجیب میشوند . از این روزهائی که ثانیه هاشان کم و زیاد  میشوند . از این روزهائی که آدمها در آن فرق کرده اند .بیحوصله دست میدهند ، با شتاب  ساعت را میگویند و خوابهایشان را برای کسی تعریف نمیکنند.

میترسم ! از خوابهای آشفته ای که میبینم .از چشمهائی که دروغ میگویند . از دستهائی  که چاقو بهم تعارف میکنند و از پاهائی که روی شعرها راه میروند .از خواب که میپرم هم  میترسم . از تعبیر خوابهایم !

من فکر میکنم . وقتی روی صندلی نشسته ام و پاهایم را تکان میدهم . وقتی چهار زانو  نشسته ام و با ریشه فرشها بازی میکنم . وقتی با خودکارم کاغذها را خط خطی میکنم .  من نگرانم . نگرانِ نامه هائی که برمیگردند .نگاههائی که گم میشوند و عابرانی که عبور  ما را مثل هوای اطرافشان، احساس نمیکنند .

نگران آدمهائی که غصه هایشان را دور از چشم ما دور میریزند و حرفهای ناتمامشان را  مثل یک بلیط پاره میکنند و وقتی میپرسم میخندند و چیزی نمیگویند .

نگران آدمهائی که نمیدانند چقدر دوستشان داریم . من فکر میکنم اگر نتوانیم حرفهایمان  را راحت بگوئیم ، اگر نتوانیم از ترسها و نگرانیهایمان بگوئیم ، اگر خیلی جدّی باشیم و از  حرفهای همیشگی حرف بزنیم ، از هم دور میشویم .خودمان را از یاد میبریم و یکنواخت  میشویم .آنوقت حس هایمان را فراموش میکنیم و برگهای دفتر خاطراتمان سفید می مانند. مثل بازیِ قایم موشک است . با درختها ، در یک جنگل ، کجا باید چشم گذاشت ؟

ما نمیتوانیم از هم فرار کنیم . نمیتوانیم جیبهایمان را پر از حرفهائی کنیم که بی دلیل به  رازهای بزرگ تبدیل میشوند . ما نمیتوانیم ترسهایمان را از نگاههایمان بدزدیم و نگرانیهایمان  را از صدایمان جدا کنیم و فکرهایمان را از پاهایمان بگیریم .

من از همه چیز مینویسم .برای آنکه نمیخواهم خودم را پنهان کنم ، یا تو را نادیده بگیرم .

ما با هم بدنبال آدمها میگردیم . ردّ پایشان را از انگشتهای جوهری میپرسیم . حرفهایشان  را از زیر درختها جمع میکنیم و نگرانیها ، تنهائیها و خوابهایشان را که برای کسی تعریف  نمیکنند ، پیدا میکنیم .

ما هنوز آنقدرها جدّی نشده ایم که نتوانیم بدویم . از روی توده ها بپریم و از زیر پلها رد  شویم . ما همه را پیدا میکنیم . کجا باید چشم گذاشت ؟

پ.ن(۱)

بین کلی خرت و پرت قدیمی چند تا دفترچه کهنه پیدا کردم ، پر از روزنگارهای نوجوانیم .  برای نوجوانی که اونروزها حرف دلش رو اینطور مینوشت و لبریز از آرزوهای بی انتها بود  دلم تنگ شده .لای هر ورق خودم رو میدیدم که گوشه ای نشستم ساکت و تنها . لابلای  حرفها نقاشی میکنم و شعر مینویسم و خیال میبافم . بعد دو ورق رو انتخاب میکنم ، روی  تکه کاغذی آرزوهامو مینویسم و لای اون دو ورق میگذارم . لبه صفحه ها رو به هم میچسبونم  تا آرزوهام گم نشند و با خودم عهد میبندم هرگز لای اون دو ورق رو باز نکنم .

پ.ن (۲)

از لطف و محبت همه شما که نگران حال پدرم بودید ممنونم . حالش خوبه ، منهم خوبم .

دلم میخواهد یکبار دیگرکنــارت چهارزانو بنشینم و همه حرفهائی که توی دلـــم انبار  شده بگویم . بگویم که چقدر از شیار گوشه چشمانت خوشم می آید و چقدر حرف  نگفته در چشمانت خواندم . دلم میخواهد سکوت کنی و نگاهم کنی و من حرفهایم  را بزنم .دلم میخواهد از آنروز برایت بگویم که مرا جلو هنرستان پیاده کردی و من با  عجله پیاده شدم و از لای میله های بیمارستان گل سرخی چیدم و به تو دادم .  چشمانت برقی زد و گفتی : گل باشی ولی عمر گل نداشته باشی .

دلم میخواهد برایت از آنروزی بگویم که دستم را از پنجره بیرون برده بودم تا خداحافظی  کنم . تو دستهایم را ول نمیکردی و دنبال ماشین میدویدی . هربار به آنروز فکر میکنم  قلبم میگیرد . کاش دستهایم را ول نمیکردی .

دلم میخواهد از همه آنروزهائی که پول را بین مشتهایت مخفی میکردی تا من نبینیم  و بچه های فقیر، شاد و پر سر و صدا دنبالمان میدویدند ، بگویم . از همه سخاوتی که  داشتی و فکر میکردی من نمیفهمم و از همه بی کس شدنت ... دلم میخواهد بگویم  میدانم چقدر تنهائی و میدانم لیاقت تو خیلی بیشتر از اینهاست .

دلم میخواهد بگویم که بهترین خاطره ام با تو همان شبی ست که دست دور بازوانت  انداختم و تمام شهر را قدم زدیم . همه آن کوچه و خیابانهائی که از آن خاطره داشتی .  دلم میخواهد از آن بعد از ظهر پائیزی بگویم که گفتی کنارت بنشینم . کتاب را باز کردی  و بلند خواندی :میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه راه است ...

گفتم : آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد .نگران نباش !

سرت را روی پاهایم گذاشتی و خوابت برد . میدانم اینرا هم یادت نیست . میدانم که  شاید هیچکدام اینروزها یادت نباشد .میدانم که شاید مرا هم به جا نیاوری اما این  آرزوی من است که یکبار دیگر چهارزانو  کنارت بنشینم و حرفهای نگفته ام را بگویم .

 ( مدتی نخواهم بود . این به معنای خداحافظی نیست .

حال پدرم خوب نیست و من حرفهای نگفته زیاد دارم . به امید دیدار ! )