آنشب برفی شیفت کاری من بود و او برای تمرین کنسرتی که در راه داشت رفته بود . قبل از او سر قرار آماده بودم . خودم را کنار برجستگی درِ یک سینما قایم کردم تا سوز برف کمتر به صورتم بخورد . از انتهای خیابان دیدمش که میدوید . سراسیمه خودش را به من رساند و گفت :
خیلی منتظر شدی ؟ ببخشید دیر شد .دستهات یخ کرد !
گفتم : تقصیر هوا نیست من از دستکش بیزارم .
همانجا زیر نور لامپهای نئون خیابان یقه پالتویش را باز کرد و گفت : بگذار اینجا !و قبل از هر عکس العملی دو دستم را گرفت و روی سینه اش گذاشت . گرم بود . انگار زمان از حرکت ایستاد . نگاهش کردم . تقریبا یک وجب از من بلند تر بود . موهای ژولیده اش با وزش باد روی پیشانی حرکت میکرد و ترسم هر لحظه بیشتر میشد . ترس از به دام افتادن . ترس از تنها ماندن . ترس از باور حرفهایش . باور احساسش و هر روز یادداشتی در کمد لباسم پیدا میکردم:
"در فراسوی مرزهای تنت دوستت میدارم . دلباخته ات...!"
از توی آینه نگاهم میکند و چیزی با لبخند میگوید . صدایش را نمیشنوم و فقط میگویم : آره !انگشتهایم را فشار میدهد . دردم میگیرد . دستم را میکشم اما ول نمیکند و به آرامی
میگوید : ببخشید عزیزم ، دردت گرفت ؟ لبخند میزنم و میگویم : نه .و او دستم را میبوسد وباز مشغول نوازش انگشتانم میشود .مثل همیشه نرم و ملایم . مثل حرف زدنش و تمام حرکاتش که همیشه در بین قاب زیبائی پیچیده بود .متین و متواضع .
از من خواست چیزی بخوانم .
-برام بخون !
-مدل اوسّا ـ شاگردی یا هویجوری ؟
-مدل جدّی !فکر کن کنسرت گذاشتی .
-آها ... اون مدلی ....داشتیم تموم شد .حالا چون قیافه ات آشناست باشه !
منهم " دفتر عشق " را خواندم . پیدا بود با دل و جان گوش میدهد :
*حاشا مکن عشق تو از چشم تو پیداست چشمان تو لبریز از عشق و تمناست ...
چشمانم را باز کردم . نگاهم کرد . دقایقی ماند و بعد هم رفت .
کنار در ایستادم همانجا که کتش آویزان بود . تمام آن محوطه عطر او را میداد. دلم میخواست میماند من میگفتم و او میخندید ومن میخواندم و او نگاهم میکرد . نگاهم میکرد و میدید که ترسم ریخته و دیگر چشمانم را نمیبندم .
*"تمام در و دیوار این خانه امن بوی نا امنی عشق تو را گرفته "
روز تولدش بود و هر دو مشغول کار بودیم . همه چیز از قبل آماده بود . در یک چشم برهم زدن خودم را به تابلوسازی سر کوچه رساندم و قبل از اینکه متوجه غیبتم شود برگشتم .فهمید که بیرون بودم . هنوز شلوغی روز شروع نشده بود . پرسید :
ـ کجا بودی ؟
:رفتم سیگار بخرم ! و اخمهایم را در هم کشیدم . با نگرانی پرسید : چیزی شده ؟
با عصبانیت گفتم : چرا بهم دروغ گفتی ؟ با تعجب گفت : چه دروغی ؟
: مگه تو نگفتی هیچ کس رو نداری ؟ مگه نگفتی کسی رو نمیشناسی ؟ تو گفتی هیچ کس آدرسی ازت نداره حتی کسی نمیدونه که اینجا کار میکنی ؟
با ناباوری گفت : خب راست گفتم !
: پس اون کادو چیه که برات فرستادند ؟
صدایش بغض آلود بود: کادو چیه ؟ چی میگی ؟
با بیحوصلگی گفتم : اونو دیگه من نمیدونم . اونجا جلو در ...همه دارند نگاش میکنند . تمام تنش میلرزید . همه همکاران دور تابلو جمع شده بودند . با دستهای لرزان بقیه را کنار زد و دقایقی به نقاشی خیره شد . به فرشته ای که بالهایش را ترک میکرد . طرح را میشناخت. چند روز پیش طرح را نشانش دادم و نظرش را پرسیدم . با دقت نگاه کرده بود و گفته بود :چرا بالهاش رو دور میندازه ... خسته شده ؟ گفتم : شاید نیازی دیگه به اونها نداره . شاید پرواز بدون بال رو یاد گرفته ... یا دیگه ترسش از زمین خوردن ریخته . به فکر فرو رفته بود و زمزمه میکرد : محشره . خیلی حرف واسه گفتن داره !
چند قدمی اش ایستادم و در بین همهمه و تبریک دیگران لبخندی زدم. در حالی که هنوز میلرزید مرا در آغوش کشید . گفتم : تولدت مبارک عزیزم !
صدایش میلرزید: تو رو خدا با من اینجوری نکن ، سکته کردم ! خندیدم و گفتم :
ـ من که گفتم بازیگر خوبیم !
شب چهارشنبه سوری بود . بس که روی یخهای زمین ورزشی ایستاده بودیم تمام تنمان کرخت شده بود . میزی که از قبل رزرو کرده بودیم پناهگاه گرمی بود که وسوسهاش میل دیدن جشن و آتشبازی را از یادمان برد .
آن میز گرد نبش سالن کلی طرفدار داشت و بر خلاف بقیه میزها روی سکوئی قرار گرفته بود . آنجا که مینشستی میشد دو خیابان را زیر نظر داشت . هم خیابان اصلی که به موزه وسالن تئاتر بزرگ شهر ختم میشد و هم خیابان فرعی که پر رفت و آمد بود . از همه دیدنی تر اینکه میشد فواره ها و مجسمه عظیمی که با نورهای رنگارنگ تزئین شده بود را در وسط مهم ترین میدان شهر دید .
حتی شبهای تعطیل آن میز گرد جمع میشد و بروی آن سکو موزیک زنده اجرا میشد . بیاد دارم سه نوازنده " جاز "هر هفته بروی آن سکو می ایستادند . یکی ترومپت میزد یکی پیانو و هر بار که نوبت ترانه *" what a wonderul world" میشد من غرق خیالبافی میشدم . همیشه پیانوی بزرگی روی آن سکو بود که گاهی از آن استفاده میشد . آنشب هم من آنجا را رزرو کردم تا خبر جدیدرا به دوستانم بگویم .
روبرویم بهمن نشسته بود و مرجان و آلاله دوستان مشترکمان . او هم مشغول کار بود گهگاهی که از سالن میگذشت لبخند عاشقانه ای میزد . بهمن گفت : خب نظر خودت چیه ؟
ـ نمیدونم . آدم بدی به نظر نمیاد . خنده زیرکانه ای کرد و گفت : چه عجب ما نمردیم و تو از یکی تعریف کردی . مبارکه ، ایشالله به پای هم کپک بزنید . مرجان و آلاله هم با جیغ و داد تائید کردند و مرا بوسیدند . بهمن ادامه داد : وقتش بود ، چرا که نه . اگه یادت باشه همیشه میگفتی من ازدواج نمیکنم .با اطمینان گفتم : هنوز هم میگم .ازدواج نمیکنم من به تعهد قلبی معتقدم . نه تعهد کاغذی!
از مسافرت ایران برگشته بودم و او چمدان را داخل کشید . بیصبرانه دستهایم را نوازش میکرد سوال میپرسید نگاهم میکرد . چمدان را باز کردم و سوغاتی هایش را روبرویش گذاشتم . شوق کودکانه ای در چشمانش میدرخشید . وقتی که دو تا جعبه کوچک را روی پیشخوان آشپزخانه گذاشتم آن درخشش چند برابر شد . گفتم : اینهم چیزی که سفارش کرده بودی از ایران بگیرم .جعبه ها را باز کرد . دو حلقه ساده طلای سفید که دو حاشیه طلائی داشت .هر دو یک اندازه و یک شکل بودند . یکی را دست من انداخت .دستهایش میلرزید . منهم حلقه ای به انگشتش انداختم . همانجا کنار پیشخوان آشپزخانه همدیگر را بوسیدیم .
او ساز میزد و من نقاشی میکشیدم او ساز میزد و من آواز میخواندم .
یکسال دیگر گذشت . آخرین ریزه کاریهای تابلو را بپایان بردم و چند روز بعد از آماده شدن کار و دو سال بعد از اولین دیدارمان......
انگار یادمان رفته که روی سفره عقد نشسته ایم . من طوری که سعی دارم کسی صدایمان را نشنود دارم گربه را میکشم و یک بند خط و نشان میکشم و بقیه میخندند :
ببین از الان دارم بگم به لباس و آرایش و اخلاقم ایراد نمیگیری ، بگی چادر سرت کن و از خونه میری بیرون اجازه بپرس .از غذام ایراد نمیگیری . مناسبتها یادت نمیره روز زن و تولدش و تولد تمام زنهای بزرگ تاریخ و عید و سالروز آشنائی و غیره دست خالی نمیای . از غذا هم ایراد نمیگیری یعنی اصلا از هیچی ایراد نمیگیری .غیرتت نشت کنه مهریه رو میزارم اجرا ...
با خنده و لذت نگاهم میکند .
حاج آقا خطبه را خواند تا دهن باز کردم بله بگویم بهار توی گوشم جیغ کشید " عروس رفته گل بچینه" و آنقدر گل چیدم تا اجازه دادند بله بگویم . نوبت او شد و خطبه را خواند با خنده پرسید : گل بیشتر لازم ندارید من برم بچینم . در بین صدای خنده و هلهله حلقه را دوباره بدستم انداخت و حلقه دوم درخشانی را رویش گذاشت . روز قبل امتهانش کرده بودم اما بزور در انگشتم جا گرفت . خندیدم و گفتم : انگار یکروزه کلی چاق شدم . خندید و گفت بهتر . این قفل اون حلقه ست ! که از دستت نیفته گم بشه ! چشمکی زد و خندید .
***
حالا روبرویم نشسته همانطور آرام و لبریز از عشق و میگوید :
به زودی میشه ۴ سال ! چه زود گذشت .
: همه اش چهار سال ؟ به نظر خیلی بیشتر میاد !
: آره انگار سالهای سال رو با هم گذروندیم !
: شاید هم گذروندیم ، توی یک زمان دیگه ! ... حالا راستشو بگوببینم تمام این کلاسها و استاد بازی و ژست واسه این بود که مخ منو بزنی مگه نه !
میخندد و میگوید : دیوانه !
ـ اصلا ...کی شروع شد ؟ چطور شروع شد ؟
همچنان که میخندد ادامه میدهد:
عزیزم چطورش رو نمیدونم اما " کی " یادمه ! همون روز اول شروع شد که اومدم دنبال کار و محل سگ هم بهم نذاشتی !
بلند میخندم : دیوونه !
پایان
*دفتر عشق آلبوم بی عشق ترانه سرا هما میرافشار آهنگساز سورن خواننده ستار
*برگرفته از داستان " مرا ببوس " مجموعه داستانهای کوتاه " نوبت عاشقی" نوشته محسن مخملباف
*What a Wonderful World - Louis Armstrong
گفتم :
میدونم در عمرت حتی فکرشو هم نمیکردی چنین کنسرتی بری اما من نیومدم
بشینم . ساعتها با ترانه های قدیمی رقصیدیم و خندیدیم . یکبار وسط حرفها گفت :
اصلا بهت نمیاد انقدرقرتی باشی . گفتم : منظورت اینه که قشنگ میرقصم . مرسی !
خندید و گفت: اینو که همه میدونند ببین اون پیره مرده چطور با تحسین نگاهت میکنه .
به نگاه مهربان پیر مرد لبخند زدم . در عوض در مقابل نگاه هرزه مردی که تمام شب
به ما ذل زده بود چشمکی زد و گفت : بگذار انقدر نگاه کنه که جونش بالا بیاد .
تمام شب گفتیم و خندیدیم و رقصیدیم .
بعد از آنهمه شادی بسمت خانه رفتیم . بین راه گفتم : دلم نمیخواد برگردم خونه
! سکوت معنی داری کرد . میدانستم در دلش فریاد میزند " چرا خودت رو نجات نمیدی ؟ "
: زمزمه کرد من چیزی نمیتونم بگم
!و نفس عمیقی کشید . صدای زنگ تلفن راحتم نمیگذاشت . در اتاق را بستم تا صدایم
را نشنود و هر بار که بیرون می آمدم میدیدم که خیلی عادی برخورد میکند .برای خودش
چای میریخت و به کتابها و تابلوها نگاه میکرد .حتی با اینکه مطمئن بودم جنگ تلفنی
مرا میشنود کلمه ای سوال نمیکرد.
شب خسته و کلافه بالش را روی مبل انداختم و به اتاقم رفتم . میدانستم خوابیدن
روی آن مبل چرمی شکنجه است و این در حالی بود که من روی یک تخت بزرگ
و راحت میخوابیدم . خیلی جدی گفتم : من حوصله فداکاری رو امشب ندارم .
صدایش از توی سالن آمد : خب ؟
گفتم : ما هم که بچه نیستیم . بالشت رو بردار بیا اونسر تخت بخواب !
قبول کرد . آنقدر بی شیله پیله بود که حتی لحظه ای احساس نا امنی نمیکردم
.پتو را سرم کشیدم و تا صبح که صدای زنگ تلفن بیدارم کرد راحت خوابیدم .
از اتاق که بیرون رفتم صبح بخیر گفت و چای ریخت .صبحانه آماده کرد و باز صدای
زنگ تلفن ...
بعد از یک ساعت جنگ کار را یکسره کردم و در عرض۱۰ دقیقه شماره جدیدی از
مخابرات خواستم . روی مبل نشستم و گفتم : تموم شد ، از شرّش خلاص شدم .
به آرامی دستم را فشار میدهد و سرش را نزدیک می آورد :
-کجائی ؟
: همین دور و برها !
لبخند مهربانی میزند و مشغول نوازش دستهایم میشود .
:مهریه ؟
من باید بگم ؟ چقدر میدی که از شرّم خلاص بشی ؟
اخمهایش را گره زد . گفتم : حاجی خودش گفت مهریه حقّ زنه ! رویش را برمیگرداند
تا مطمئن شود مهمانها صدایم را نمیشنوند .نزدیکتر از همه بهمن است .
اشاره میزنم سرش را نزدیک می آورد میپرسم : مگه حاجی نگفت که مهریه حق زنه !
نگاه مشکوکی به ما می اندازد و میگوید :
خب آره اما نه اینکه بدبختش کنی طفلکو!
: اِ ... ببینم تو دوست منی یا رئیس انجمن حمایت از مردانه در حال ازدواج! حالا که
اینطوره مهریه ای انتخاب میکنم که سال دیگه توی کتابهای تاریخ بنویسند .
من مهریه تعیین میکنم . من توی دهن شما مردها میزنم ! مهریه یه دست و یه پا !
بهمن در حالی که سعی داشت صدای خنده اش را کسی نشنود گفت :
میگم تعارف نکن ، چشم و بناگوش یادت رفت !
صدای خنده مان توی اتاق میپیچد .
همانجای همیشگی پشت به پنجره بزرگی که با پرده ها بنفش تزئینش کرده بودم
تمام روز نشست . من زار زدم و او گوش داد.حتی کلمه ای در مورد من یا دیگران قضاوت
نمیکرد . برای دیوانگی هایم سرزنشم نمیکرد و من با خیال آسوده عقده همه سکوتها و
تنهائی ها را گشودم .در بین حرفهایم میدیم که گاهی چشمانش از اشک پر و خالی
میشد. وقتی که سبک شدم برایم چای آورد . غروب شده بود . گفت :
دوست داری کمی تمرین کنی ؟ اگه حوصله داری !
قبول کردم . دفتر نت را آورد و گفت : آواز بخون ، هرچی که دوست داری !
نفس عمیقی کشیدم . به پشتی تکیه داد و چشمهایش را بست .
* اگه آخرین مسافر اگه آخرین سوارم
اگه آخرین سوارِ جاده های انتظارم
اگه در حال فرارم اگه باخته در قمارم
اگه موجی بیقرارم اگه ساحلی ندارم
هنوزم من آخرین تیر توی ترکش بهارم
منتظر باید بمونم زنده ام از انتظارم
انتظارم فقط اینه که بجای قهر و کینه
من صدای عشق باشم از مدینه تا مدینه
دستهایش دورم حلقه زده بود . به حلقه ام که زیر نور چراغها میدرخشید نگاه کردم و
گفتم :
این یعنی " دیگه من مال توام " ؟ خندید و زیرکانه گفت : من همیشه مال تو بودم !
ـ یعنی از کی ؟
ـاز همون روز اول . فقط جرات نداشتم بگم ! تو هم که که ماشاالله منو با دو متر قد
نمیدیدی ! اینرا گفت و انگشتانم را بوسید .بلند خندیدم و گفتم : دیوونه !
با همان لحن که اولین بار دیوانه خطابش کردم!
آنروز سر جای همیشگی پشت به پنجره نشسته بود و نورغروب از پشت آن پرده
ضخیم بنفش روی پیراهن آبی رنگش شیطنت میکرد . کمانچه را بدست گرفت
و چشمها را بست .
صدای نفسهایش را میشنیدم و ترانه ای آشنا را که بازی کنان و سرمست از
بازی پنجه ها و سیمها در فضا میپیچید .
* تو مکه عشقی و من عاشق رو به قبلتم ....
ساز که زد آرام گرفت .کنارم نشست و گفت : قلبم عجیب میزنه ! و دستم را گرفت
و روی سینه اش گذاشت.
با ترس گفتم : همیشه اینجوری میزنه ؟ نکنه ناراحتی قلبی داری ؟
خندید : نه ... من عاشقم !
: وا ... !
خواستم دستهایم را از اسارت دستهایش نجات بدهم اما نمیگذاشت و ادامه داد
- عاشق ساز عاشق موسیقی عاشق شعر ...عاشق ...
زیر لب گفتم " دیوونه " دستم را با احتیاط به لبهایش چسباند .
صبح فردا در کمد لباسم را که باز کردم تکه کاغذ سفیدی روی پیراهن سفید کارم
دیده میشد .
" آدمها همیشه داشته ها و یافته های خود را گم میکنند . من تو را نایافته گم کرده
بودم . یافتمت و از دست نمیگذارمت . گنجینه پر رمز و راز من ! "
ادامه دارد
* آخرین سوار شعر از اردلان سرفراز خواننده حسن شماعی زاده
*کعبه شاعر مسعود امینی آهنگساز و خواننده معین
دو سال از آشنائیمان میگذشت .پرده حریر سفید سالن با خامه دوزیهای طلائیش و دو آباژور روی پنجره نور ملایمی به اطراف میپاشید .همه مهمانها آمده اند . کنارم نشسته و تلاش میکند هیجانش را مخفی کند . دست چپم را دو دستی گرفته و انگشهایم را فشار میدهد . میدانم حواسش نیست . نگاهم توی آینه قاب طلائی که با دو شمعدان کریستال ساده و دو شمع سفید تزئین شده گیر میکند .چشمهایم انگار خشک شده هی تند تند پلک میزنم و سعی میکنم رژ لبم را نخورم . سفره عقد ما روی یک میز کوچک نیم متری جا گرفت . بهترین دوستم بهمن و نامزدش بهار راحتمان نمیگذارند و از تمام ثانیه ها عکس و فیلم میگیرند.
بهار گاهی تنها علامت میدهد و من اشاره هایش را ترجمه میکنم " صاف بشین ...لبخند بزن ... به موهات دست نزن . ..لباست رو درست کن ... از توی آینه نگاهم میکند و چیزی با لبخند میگوید . صدایش را نمیشنوم و فقط میگویم : آره
روز اولی که برای یاد دادن موسیقی آمد گلدان زیبائی در دست داشت . گلدانی یشمی رنگ و مکعب شکل . گل زیبا وعجیبی در گلدان دیده میشد که تنها یک شاخه و یک گل داشت و تا آنروز ندیده بودم . سنگهای سفید و یشمی در پای گل دیده میشد و یک سنگ کریستال قرمز که در بین همه آن رنگها خودنمائی میکرد .تشکر کردم و از نگاهم میخواند که سلیقه اش را تحسین میکنم .به در و دیوار خانه نگاه میکرد به همه نقاشیها و صورتکهای گچی که از دیوار آویخته بود .انگار در عمرش" خانه ایرانی" ندیده. مثل افسون شده ها همه جا را نگاه میکند
فکر نمیکردم بعد از اینهمه سال اینقدر حال و هوای ایران رو توی خونه ات جا بدی ! اصلا بهت نمیاد !گفتم
به این میگند وقف دادن . بیرون مثل بقیه رفتار میکنم . اگه نکنم منو توی خودشون راه نمیدند . اما اینجا مال منه . مال خودِ خودم ! حتی سر سوزن این خونه رو با عرق ریختن جمع کردم . پس اون شکلی باید باشه که دلم میخواد . البته دوست داشتم بجای مبل یه سکوی چوبی بود که روش فرش و پشتی ترکمنی میگذاشتم . اونهم بعداً شاید درست کردم .گوشه ای را انتخاب کرد و پرسید
چقدر صورتک ... چقدر" خورشید
"گفتم : من عاشق خورشیدم چون بیدریغ میبخشه . صورتک منو یاد بچگیم میندازه . دوست داشتم دلقک سیرک باشم که همیشه یک خنده بزرگ روی صورتشون نقاشی شده! به مجسمه های روی دیوار و خورشیدی که در همه نقاشیهایم دیده میشد دقت کرد . برایش جالب بود که همه چیز آن خانه قصه ای برای خودش داشت .
توی برخورد اول حتی فکرشم نمیکردم پشت اون نقاب اینی باشی که الان میبینم . از حرفش تعجب نکردم . گفتم
اون نقاب توی محیطی که من کار میکنم الزامیه
میفهمم چی میگی ! اما برخورد اولت و حتی معرفی خشک و رسمیت اونقدر سرد بود که ...
خندیدم و گفتم : که فکر کردی من از اونهام که از دماغ فیل افتادند ؟
راستش رو بخوای آره . بعد اول فکر کردم از ایرانیها بدت میاد مثل خیلیها که ضربه خوردند و رفتند قاطی به اصطلاح خارجیها . کم کم فهمیدم اشتباه میکنم و دلیل اون سردی فقط غریبه بودنم بوده
گفتم : اون دیوار خشن و سخت با یه عالمه سیم خاردار و شیشه خورده فقط بخاطر اینه که اینور دیوار بال پروانه ست که حتی آروم هم بهش دست بزنی میشکنه ! اون دیوار برای اینه که هیچ کس جرات نداشته باشه بهم نزدیک بشه
!چشمهایش از نم اشک میدرخشید و میدانستم حرفهایم را فهمیده .معرفی اولیه تمام شد . به نظر من تمام شده بود و اگر دفتر نت و قلم را روی میز نمیگذاشتم او همچنان حریصانه مشتاق شنیدن بود
خب اول یه دهن بخون ببینم کجای کاری
چی بخونم
هر چی که دوست داری . نگات هم نمیکنم . فکر کن تنهائی
چشمهایم را بستم
*این روزا که شهر عشق خالی ترین شهر خداست
خنجر نامردمی حتی تو دست سایه هاست
وقتی که عاطفه رو می شه به آسونی خرید
معنی کلام عشق خالی تر از باد هواست ...
:امتیاز بزرگی که صدات داره اینه که خیلی با احساس میخونی . چرا چشمهاتو میبندی موقع خوندن ؟
ـ تو که گفتی نگام نمیکنی
... حالا :
وقتی میخونم حس خاصی دارم . حسش اینقدر قشنگه که نمیخوام چیز دیگه ای رو ببینمـ تا به حال ترانه ای شنیدی که فکر کنی خوندنش برات خیلی سخته؟
: تا دلت بخواد ... و همیشه خواننده رو تحسین کردم . هایده !
: اون حسابش از بقیه جداست !
: صدای گوگوش هم برام قابل تحسینه ... ا ونجا که داد میزنه * " خدایا ، کویرم ..." روزی که خدا حنجره تقسیم میکرد اونها اول صف وایساده بود و زنبیل منو هم باد برده بود .
بلند میخندد و میگوید : دیر پیدات کردم
نگاهش که میکنم حرفش را تصحیح میکند و میگوید : مثلاً اگه از بچگی امکانش رو داشتی ... الان هم دیر نیست . صدا رو میشه تمرین داد میشه انعطاف پذیرش کرد . در حین کار پرسید :
چه آهنگهائی گوش میدی ؟ از چه سبک خوشت میاد ؟ گفتم :همه چیز گوش میدم . متال تا سنتی خودمون . ازکوچه بازاری و کوئیین بگیر تا ... اما بیشتر ستار گوگوش یا مثلا شادمهر . راستی آهنگ جدید داریوش رو خیلی دوست دارم اسمش هست " چکاوک " شنیدی دیگه ؟
خیلی جدی گفت : آره همون که میگه چکاوک ، هان چه خبر آوردی ... وز کجا وزکه خبر آوردی ؟
گفتم آره شعر داریوش که نیما خونده ! و هر دو از خنده ریسه رفتیم
گفتم :البته میدونم شما جز موسیقی اصیل ایرانی چیزی گوش نمیدی . باز خندید و گفت : شرمنده . گفتم : به همین دلیل گفتم شاید دوست داشته باشی به کنسرته استاد عباس قادری که آخر هفته ست بری . میای ؟ باز شوق کودکانه ای در نگاهش درخشید . میدانستم خیلی تنهاست .جوابش مثبت بود
فلاش دوربین همه اتاق را روشن کرد و رو به بهمن طوری که بقیه مهمانها نشنوند گفتم : کور شدم !خنده موزیانه ای کرد و گفت
بعداً ازم تشکر خواهی کرد
حاج آقا با خنده و شوخی صحبت میکرد و دست چپم بین دستهایش تب کرده بود . گاهی که سرش پائبن بود با گلهای یاسی که روی دستم پیچیده بازی میکرد . به چتر مژه های بلندش نگاه کردم . نگاهش کردم .مثل همان روز اول آرام بود و متواضع . خوب بلد بود استرس و هیجانش را مخفی کند . گاهی جمله کوتاهی خطاب به مهمانها میگفت و دوباره سکوت میکرد . مهمانها ۷نفر بودند که از آشنایان قدیم او محسوب میشدند ، به اضافه مادرم و دو دوستم بهمن و بهار
.:
این نت ها و صداها و سکوت و ... حوصله آدم رو سر میبره . خندید و با همان آرامش همیشگی شروع به نوشتن و توضیح دادن کرد . با حوصله و وسواس خاصی مینوشت و من بدون اغراق از دیدن دست خطش شکّه بودم و نیازی نبود که بپرسم " خوشنویسی هم بلدی ؟ " انگشتان ظریف و بلندش با حرکات موزون قلم دیدنی بود .او بی شک تمام عمرش را برای فراگیری ظریفترین و زیباترین هنرها صرف کرده بود . زمانی که ناچار بود صدای نتها را در بیاورد میدیدم که صدائی فوق العاده رسا و پخته داشت و من با وجود دانش کمی که داشتم فکر میکردم او خواننده اُپرا بوده و بروز نمیدهد . و حالا دست خطش متحیرم میکردگفتم :خوشنویسی از کجا یاد گرفتی ؟
:
جزو کارهام بود . یعنی ازش نون در می آوردم ! بعد لبخندی زد و گفت ::
از بچگی فرش میبافتم . از مادرم یاد گرفتم . دائیم روی کریستال طرا ح ی میکرد یا به سفارش دیگران روش خطی مینوشت . منهم ازش یاد گرفتماستادم میگفت چشم هنرمند دزده ! حق داشت
اگر از پایه و اساس یعنی نتها شروع کنی بعدها که خواستی ساز یاد بگیری راحت تره
گفتم : ساز ؟؟؟
ـ آره مثلا اگه الان یک پیانو داشتیم کارمون خیلی راحت تر بود که صدای نتها رو حفظ کنی در عوض کمانچه هست ... تا یه پیانو بخریم !یعنی بخری
نگاهش کردم . نگاهش را دزدید و دوباره سرگرم نوشتن شد
فردای آنروز وقتی روبرویم ایستاد با نگرانی نگاهم کرد و پرسید
چیزی شده ؟
گفتم :نه
پرسید :چرا زیر چشمات ورم کرده ؟
گفتم : پیش میاد !و خودم را مشغول کار نشان دادم .مکثی کرد و ادامه داد
خب ... دو حالت داره یا دیشب خیلی خوش گذروندی یا تا صبح گریه کردی . بدون اینکه سرم را بالا کنم به کارم ادامه دادم و گفتم
تو فکر کن اولیش درستهجوابم بیشتر کلافه اش کرد . به هزار بهانه دور و برم میگشت .طاقت نمی آورد اما آدمی هم نبود که سوال بپرسد
به رفاقتش اطمینان داشتم اما شرح آنهمه گرفتاری برایم سخت بود .آنروز وقتی همه جا خلوت شد پشت پیانو نشست و شروع به نواختن کرد .با شگفتی به بازی انگشتانش که روی کلاویه ها میرقصید نگاه میکردم . غرق خودش بود
آنشب با تمام جنگ اعصابی که داشتم تصمیم گرفتم چند ساعتی همه چیز را فراموش کنم. قرارمان ملاقات جلو درب ورودی بود
خودم را جلوی آینه برانداز کردم .روژ لبم را کمرنگ کردم . موهایم را آزاد روی شانه ریختم .بلوز سیاه با آستین بلند و یقه قایقی که تا روی شانه هایم باز بود و دامن مشکی پر چین کمربند و چکمه بلند. همه چیز همانطوری بود که دلم میخواست باشد . پشت میز که نشستم از در وارد شد . کت و شلوار سیاه خوشدوختی بتن داشت و از دیدنم ذوق زده شده بود
.
ادامه دارد
*۱-شکایت از آلبوم فصل تازه شعر از اردلان سرفراز آهنگساز فرید زولاند خواننده گوگوش
۲ـکویر از آلبوم منو گنجشکهای خونه شعر از اردلان سرفراز آهنگساز حسن شماعی زاده خواننده گوگوش*
روبه آینه قدی ایستاده ام . موهایم با آن همه " تافت " مثل کلاه ایمنی سنگینی میکند . دو طرف موهایم بطرف بالا جمع شده و چند گل یاس لابلای آنها جا گرفته . بقیه تاب داده شده و آزار روی شانه ها و پشتم بازی میکند. پیراهنم تا روی زمین را جارو میزند . نگاهی به خودم می اندازم . بیاد دارم که با قاطعیت گفتم : من لباس سفید و تور توری دوست ندارم ! تور سر و تاج هم خوشم نمیاد . و او مثل همیشه موافق و مهربان گفته بود : هرچی دوست داری بپوش عزیزم
یاد دو سال پیش می افتم که جوانی خسته و تکیده سلامی کرد و سراغ رئیس را گرفت . من مشغول کارهایم بودم وبعد از نگاهی گذرا غرق درافکارم و ادامه کار شدم . صبح فردا لباس کار بتن وارد سالن شد و خودش را به همه معرفی کرد . با هم رسمی دست دادیم و در جواب یکی از همکاران که معنی اسمش را پرسیده بود گفت : سعادتمند. بعد از چند ساعت از او چیزی خواسته بودم و طبق عادت جمله ام را با " لطفاٌ " شروع کردم . سریع انجام داد و بعد با لحن گله مندی گفت : انگار اینجا یکی دو تا رئیس نداره . هر کی از راه میرسه یه دستورمیده ! گفتم : منظورتون ... سریع ادامه داد : نه منظورم شما نیستید ... هیچ کس یه کلمه لطفاٌ یا تشکر از دهنش در نمیاد . گفتم : سخت نگیر، باید خودی نشون بدند ، همه جا همینه ! خودم را در دالان اتاقکی جا دادم و در حالی که حواسم به بیرون بود سیگاری روشن کردم . از جیبش پاکت سیگاری در آورد با تعجب گفتم : سیگار میکشی ؟ او هم با تعجب پرسید : ـمگه جرمه ؟ خنده ام گرفت . گفتم : نه ... اما مگه چند سالته ؟
چی بنظر میاد؟ :
من اصلاً حدس زدنم خوب نیست اما شاید ۱۸ یا ۲۰ :
با همان لحن مودبانه ادامه داد : مرسی . یادم بندازید یه نوشابه مهمونتون کنم ! معلوم بود اصلا از حدسم خوشش نیامده . گفتم : من که گفتم ناشی ام . گفت
:من ۲۸ سالمهآنروز با کلی استرس برای انتخاب پیراهنم رفتیم . خیلی راحت برای زن و مرد فروشنده توضیح داد که من لباس سفیدی که همه میپوشند نمیخواهم و دوست دارم همه رنگها را امتحان کنم . سبز روشن ، بدک نبود اما زیادی باز بود و پائینش آنقدر سنگ داشت که لباس رو تن آدم آویزان میشد . پیراهن قهوه ای را تنم کردم پارچه شفاف و گرانبهائی داشت و دامن خوش فرمی که وقتی دور خودم چرخیدم از پائین زانو مثل چتر باز شد . بقیه قسمتها مثل پوست به تنم چسبیده بود . چکمه هایم از زیر پیراهن نمایان بود گفت : این خیلی بهت میاد ! خندیدم و گفتم : به شرطی که با همین چکمه بپوشمش ! نه ... خیلی چسبانه ، بعد هم تیره ست ! پیراهن سیاه کوتاهی که نه شانه داشت نه آستین و عین لباسهای عروسک با ساتن صورتی رنگ تزئیین شده بود .: برای مهمانی خوبه ! میدانستم رنگ سیاه دوست ندارد گفتم : کوتاه نمیخوام !قرمز و بنفش و ... از صورتی بیزارم
مرد فروشنده لباسی را که یقه اش مثل روبان روی جا لباسی گره خورده بود و دامنش را روی دست دیگرخوابانده بود آورد . "این یک دونه بیشتر نمونده و همین یک سایزه ". رنگ شراب سفید بود . ساده و بلند . خودش بود .وقتی روبرویش چرخیدم نگاه تحسین آمیزی کرد . زن و مرد فروشنده مثل همه لباسها تعریف و تمجید میکردند و من اهمیتی ندادم چون آنها میخواستندجنسشان را بفروشند و با اینکه ساعت کاری تمام شده بود در را قفل کردند تا کسی مزاحم ما نشود .
گفتم : بالاش خیلی بازه ؛ پشتش هم که هیچی نداره حتماٌ یا پارچه ش گرون بوده یا خیاطش ناشی ! میخندد و میگوید
" اما خیلی بهت میاد"
مثل آنروز که بعد از مدتها پیراهن سیاهم را نپوشیدم . پیراهن سفیدی بتن کردم و جلیقه سیاهم را رویش پوشیدم و مثل هر روز بعد از تکمیل آرایش و جمع کردن موها بطرف بالا رفتم . از در که بیرون رفتم دیدمش : چقدر رنگ سفید بهت میاد
"
شاید برای اینه که همیشه منو با رنگ سیاه دیدی "خیلی بهت میاد! تشکر کردم و راهم را ادامه دادم
چند ساعت بعد دوباره دیدمش . چقدر گوشواره هات خوشگلند ! دستی به گوشوارهایم زدم که یادم بیاید کدام را میگوید . یک جفت ستاره که پره های نامنظمی داشت و روی لبه یکی از پره ها نگین سفیدی میدرخشید .با دقت نگاهش کردم . به چه چیزهائی دقت میکرد . اما بروی خودم نیاوردم
.صدایش را میشنوم که بلند با تلفن حرف میزند . مشغول آرایش صورتم میشوم . کفشهایم را میپوشم و کیفم را برمیدارم . در میزند . روبرویم می ایستد ونگاهم میکند !آرام مرا میبوسد و حلقه مار پیچ گلی که خودم طراحیش کردم را به دستم میپیچد . گلهای یاس و ارکیده و چند شکوفه کوچک سرخ تمام پشت دست تا سائدم را میپوشاند. تمام مسیر با یک دست فرمان را گرفته و با دست دیگر دستم را نوازش میکند .گاهی مردم که کمتر ماشین گلکاری شده دیده اند بطرف ما نگاه میکنند . دختر بچه کوچکی از داخل ماشینی که کنارمان حرکت میکند چیزی میگوید و با هیجان ماشین ما را نشان میدهد . مادرش چیزی میگوید و با لبخندی نگاهمان میکند . برای دخترک دستی تکان میدهم و او هیجان زده دستهایش را تکان میدهد . نور ملایمی تمام آتلیه عکاسی را روشن کرده
." به هم نگاه کنید... لبخند ، کمی بیشتر "
نگاهش میکنم . پوست گونه هایش میدرخشید و با چشمهایش میخندید .مژه های بلندش سایه محوی روی چشمهای شیشه ایش انداخته بود
یاد روزی میافتم که عینکش را برداشته بود . از در که وارد شدم روبرویم سبز شد . سلام کرد و من با تعجب گفتم : چیکار کردی ؟ قیافه ات خیلی عوض شده !با پنجه موهای روی پیشانی اش را بالا داد . چه پیشانی بلندی .تازه چشمان درشت و مژه های بلندش را دیدم . خندید و گفت : لنز گذاشتم راحت تره ! برای تعویض لباس به رختکن رفتم . تمام پرسنل کمد مخصوصی داشتند بجز او که آخر از همه آمده بود و کمدی نداشت و وقتی کلید رزروی کمدم را به او دادم خوشحال شده بود چون میدانست هیچ کس دیگر چنین پیشنهادی به او نخواهد کرد
"کمی نزدیکتر "
و نور فلاش تمام اتاق را روشن میکند . عکاس تمام مدت در حال خندیدن و حرف زدن است و مدام عکس میگیرد . در بین حرکاتی که از ما میخواهد او حتی یک لحظه دستهایم را ول نمیکند. دستهایم را که عرق کرده فوت میکنم و میگویم : چیه ؟ آرام میگوید : هیچی
: خب چرا دستهامو محکم گرفتی ؟ عاشقانه نگاهم میکند و با خنده میگویم
نترس فرار نمیکنم .
هردو میخندیم و نور تمام اتاق را روشن میکند
آقای رئیس گفت: این پسره که تازه اومده خیلی بچه خوبیه . میشناسمش از تو هم خیلی خوشش اومده . لبخند زدم و جواب همیشگی را تحویلش دادم " شما که میدونید من نامزد دارم " ! حرفهای ما در حد چند جمله و آنهم در رابطه با کار رد و بدل میشد . تا آنروز که سیگاری آتش زدم و آقای رئیس مشغول سخنرانی بود و از روابط حرف میزد . او هم معتقد بود که وحشتناکتر از همه ازدواج غیابی با کسیست که جای دیگری زندگی میکند و....نظر مرا پرسید گفتم : آره واقعاً احمقانه ست ! و رئیس افزود : عین همین کاری که خودت کردی ! دیدم که رنگ صورتش پرید و دستپاچه زیر لب پرسید : مگه شما ... در حالی که ترکشان میکردم گفتم : متاسفانه
سر صحبت موقعی دیگر باز شد . از خودش میگفت و ازدواجش و ضربه ای که خورده بود . و با اطمینان خاتمه داد "منهم تصمیم گرفتم دیگه روی کسی حساب باز نکنم ". میدانستم چنین زخمی به این راحتی ها خوب شدنی نیست . از طرف دیگر با اطمینان کامل از اینکه دوست خوبی پیدا کرده ام از زندگیم گفتم .از رابطه ناموفقم با نامزدی که در نیمکره دیگر بود و زندگی مشترک ۲۰ روزه ام گفتم
داشت در مورد کلاس خصوصی موسیقی با یکی از همکارانم صحبت میکرد . من پشت صندوق مشغول حسابرسی فروش آنروز بودم که کارم را تمام کنم و به حرفهایشان هم گوش میدادم . همکارم از قیمتی که پرداخته بود میگفت و او جواب میداد . جمله اش خوب یادم نیست اما تقریبا این بود که من چنین کلاسی داشتم قیمت کمی بالاتر بود . دست از شمارش برداشتم و پرسیدم مگه شما ... لبخندی زد و گفت : دوست داری آواز بخونی . بی اختیار چشمانم پر از اشک شد و گفتم
: همیشه آرزوم بوده .بعد به خودم مسلط شدم و با همان خنده و لحن شوخ همیشگی گفتم
: البته خودم یه پا خواننده ام . فقط باید پول بدم که مردم به صدام گوش بدند . همه خندیدند .
ـمن حاظرم یادت بدم .
ـاما من چنین پولی ندارم چند ساعت باید بدوئم تا یک ساعت کلاس برم .
ـ مگه نمیگی آرزوته .اگه واقعا آرزوته من یادت میدم
خیلی راحت گفتم :اصلا بهت نمیاد اینکاره باشی.
او هم با همان لحن گفت : بهم میاد چیکاره باشم ؟
: نمیدونم . دانشجوئی ... چیزی . من حدس میزدم دانشجوئی و آومدی دنبال کار !
: بله و ۱۸ سالمه !مرسی!
قرار شد هفته ای دو جلسه برای شروع بگذاریم تا نت ها را یاد بگیرم.
.
