دختر سومم که بدنیا اومد مادر شوهر هر روز فحش میداد که پا قدمش نحس بوده . دلم به حال بچه هامیسوخت اما راه فراری هم نداشتم .

نگاهش میکنم . چهره درد کشیده اش حکایت سالهای سختی بود . میپرسم : 

-چرا طلاق نگرفتی ؟

-طلاق ؟ خیال الان رو کردی ؟ کجا میرفتم ؟ بر میگشتم دهاتمون  مادرم دق مرگ میشد ...  یا شاید هم انقدر از پدر و برادرهام کتک میخوردم که میمردم .بچه هام چی ؟ اونها رو به  کی میسپردم .دیدن اشکهایش دردناک بود . ادامه میدهد :

میدونستم چیکار میکنه . خدا انقدر بهش داده بود که هیچی کم نداشت . از تیپ و قیافه تا  پول و دارائی ! نگاهی به عکسی که در قاب میخندید می اندازد و با افسوس میگوید :

هنوز مردی به خوش تیپی اون ندیدم . حتی وقتی با بچه ها گردش میرفتیم زنها و دخترها  ولش نمیکردند . 

کمی به فکر فرو میرود و میگوید : قلب منو شکست و جوونیم رو گرفت اما هیچ کس رو  نمیرنجوند . خدا هم ۴ دستی بهش میداد .فقیر بیچاره و دهاتیهای خودمون و معلولین .... تا مستاجرها و معلم مدیرهای مدرسه . به هر کی میرسید میخوروند . مردم دعاش  میکردند . دست رد به سینه  کسی نمیزد . 

انقدر دست و دلبازی کرد ...

آهی میکشد و میگوید : فاصله دختر سومی پسرم کمتر از یکساله ! موقع انقلاب بود .  وقتی با مینیبوس گلکاری اومد بیمارستان تمام بیمارستان پر از گل و شیرینی شد .  پرستارها کم مونده بود باهامون بیاند خونه . کوچه رو طاق گل زد و چراغونی کرد .  هفت شبانه روز مردم اومدند و زدند و خوردند . مطربا شب خونه نمیرفتند . انگار تا پسر  نمیزائیدم رفتار مادر شوهر عوض نمیشد .  خلاصه تاج سر نسیبش شد و اسمشو  گذاشت غلامرضا .نذر هم کرد که موهاشو ۷سال نگه داره و توی حرم امام رضا  کوتاه کنه . شازده رضا که دنیا اومد محبتش به دل پدر نشست . رفتارش بهتر شد .  به من و بچه ها بیشتر میرسید و اگه مادر شوهرم گوشش رو با اخبار دروغ پر نمیکرد  کاری به کار من نداشت . رضا هم بزرگ میشد و مثل پنجه آفتاب  بور و سفید بود . تپل و ابرو طلائی . نفسش به نفس رضا و دخترها بند بود و کسی  حق نداشت چپ به شازده نگاه کنه . اگه یه شب میومد و پای بچه خراش برمیداشت  همه رو به باد کتک میگرفت  که چرا مواظبش نبودید .

چوب خدا صدا نداره ! چند سال اول انقلاب که گذشت حرف و حدیث ها جدی شد و  ترمینال از چنگ برادرها در رفت . باز براشون بد نشد چند تا میتیبوس و بنز سواری  رو برداشتند و با همون رفیقها کار و کاسبی رو ادامه دادند .

کم کم خستگی رو توی صورتش میدیدم . گاهی حرف و حدیث هائی دورادور  میشنیدم اما نمیخواستمباور کنم . تا یه شب شاگردش با سر و روی خونین  خبر تصادف رو آورد .فقط دعا کردم زنده باشه من توان بزرگ کردن تا یتیم رو  نداشتم . زنده بود ... میگفت از خستگی خوابش برده ... 

اولین ماشین اینجوری از بین رفت و بعد تصادف پشت تصادف ! برای اون که  عمرشو توی جاده ها گذرونده بود عجیب به نظر میرسید . این ماشینها نون  چندین خونواده رو تامین میکردو کم کم معلوم شد که معتاده و توی چرت زدن  تصادف کرده .یه نصفه شب بیدار شدم دیدم بالای سر بچه ها دستمال کاغذی  لوله شده و زر ورق دستشه . فهمیدم ورق برگشته و همه چیز تمومه . همین  هم شد . شرکا رفتند و برادراش هم دیگه بهش اطمینان نکردند و اونهم نشست  کنج خونه و نفرین پدر مادرش شد نصیب من !

یه چند سالی طلا و اسباب اساسیه قیمتی خونه رو فروخت . حتی طلای بچه ها  و طلاهای مادرش رو ... بعد هم خوابید کنج خونه و از یادها رفت !

همون که زمین زیر پاش میرقصید و توی دست و دلبازی شهره شهر بود از یادها  رفت . بچه ها داشتند بزرگ میشدند و باید کاری میکردم .

اول از نظافت مدرسه ای که نزدیک خونه ساخته بودند شروع کردم .بچه هام از اینکه من نظافتچیه مدرسشون بودم پیش همکلاسیها خجالت میکشیدند اما چاره ای نبود . یکی دو سال بعد ریه هام عفونی شد و بستری شدم . همسایه خوبی داشتیم که اون  زمان خودش کارگر هتل بود گفت برام کار پیدا میکنه و دلش بحالم سوخت و بعد از چند  سال کار موقت من استخدام رسمی هتل شدم .گاهی میومد و حقوقم رو میگرفت و  گم و گور میشد . بارها افتاد زندان . میرفت و یکسال پیداش نمیشد . آزاد که میشد  بیشتر از چند هفته دوام نمیاورد و روز از نو روزی از نو .

۲۳ سال کار کردم . حقوقم تازه به جائی رسیده که بتونم بدون قرض و قوله غذا و  وسائل خونه رو تهیه کنم . 

بعد خنده تلخی کرد و گفت : بچه ها اذیتم میکنند که چند سال یه جوراب رو وصله  میزنی ... خب دلم نمیاد دور بندازم !

به شیار زبر دستهایش نگاه میکنم که تیره و خشک روی جوانیش پرده کشیده . او  همان دختر روستائی ست که با هزار آرزو ازدواج کرد و تا امروز به مبارزه ادامه داده .

لبه چادرش را دوباره زیر دندان گرفت و گفت :

اینهم زندگیه من . برم به خونه زندگیم برسم !

زنبیل نان را با یک دست و پیت نفت را با دست دیگر گرفت . سری تکان داد : 

خداحافظ خانوم !

با هر قدمی که بر میداشت صدای وزوز چکمه های کهنه اش شنیده میشد که  آب را به بیرون پس میداد.از پشت خمیده و خسته به نظر میرسید . 

او یک زن بود . 

زنی که سرگذشتش  برای تو هم آشناست و مطمئنم او را جائی دیده ای !

پایان

* چند وقتی نیستم . به امید دیدار تا دو هفته دیگر !

 مادرم سالی یه شکم میزائید . اون زمان نه از کورتاژ خبری بود نه توی اون ده دور افتاده  قابله و مامائی وجود داشت . از کله سحر تا غروب همه توی مزارع و باغها کشاورزی  میکردند . اگه صبح بچه میزائید یه تیکه نبات میبست لای پارچه و آویزون میکرد بالای  سرش که تا غروب بچه از گشنگی تلف نشه و تک و تنها ولش میکرد به امان خدا .  تا غروب که از مزرعه برگرده  و شیرش بده .هممون همین شکلی بزرگ شدیم .  اگه شانس میاوردیم پیر زنی یا فامیلی از جلوئ خونه رد میشد و یه قطره آب دهن  نوزاد میریخت اگه نه که باید ونگ میزد تا سر شب . مادرم چند شکم دو قلو زائید و  هر دفعه یکی مرد و یکی موند .

موقع زائیدنش که میشد میرفتم سراغ زن قاسم همسایه پشتیمون اونهم که قابله  نبود و فقط چند تا اسب و گاو رو زائونده بود .یکی دوتا هم سر زا رفتند . از اینور میزائید  از اونور توی مزرعه کار میکرد . بارها از هوش میرفت و خون بود که لای برنجها میدوئید .

با گوشه دستمال اشکهایش را پاک میکند :

من بچه دوم بودم . همه بچه ها باید کار میکردند و نماز میخوندند وگر نه از غذا خبری  نبود . پسرها وضعشون بهتر بود . درس میخوندند و میرفتند سربازی . دهات ما اونزمان  مدرسه نداشت اگر هم داشت ما حق درس خوندن نداشتیم و باید کمک خونه میشدیم .  جمعیت ده هم چند صد نفر بیشتر نبود و دم بخت که میشدی توی همون ده باید ازدواج  میکردی . زندگی تغییری نمیکرد چون توی خونه شوهر هم کلفت خونواده شوهر بودی .  قبل من فقط یکی با غریبه ازدواج کرد و رفت تهران و عاقبت به خیر شد . من دومی بودم  که از شهر برام خواستگار میومد . 

نگاهش برقی میزند . گویا یاد آن دوران می افتد . با کنجکاوی میپرسم : از همون ده هم  خواستگار داشتی ؟ رنگ محسوسی توی گونه هایش میدود و میگوید :

پیغام پسغام زیاد میدادند . از جمله فامیلها . اما یکی بود که خیلی خاطرم رو میخواست .  وقتی که خواستگار میومد رسم نبود نظر دختر رو بپرسند . پدر و مادرها با هم کنار  میومدند .  من حتی تا روز عروسی ندیدمش . فقط میدونستم که مادرش با پدرم فامیل  دوره و خیلی  هم پولدارند . باید میرفتم شهر و خوشحال بودم که مجبور نیستم زن یه  کشاورز بشم .

آهی میکشد و میگوید : 

خلاصه ۱۴ سالم بود که شوهر کردم . توی خونه پدر مادرش یه اتاق بهمون دادند .  برادر بزرگش زن داشت و دو تا هم برادر کوچیک داشت . قوت قلبم عموم بود که توی  داروخونه داشت و همسایه دیوار به دیوار ما میشد . خونه پدر شوهرم هم انقدر  بزرگ بود که کلی آدم توی همون خونه اجاره نشین بودند . همه جور آدمی بینشون  پیدا میشد قمارباز و معتاد بگیر تا سوپور و عمله . اوایل زندگیم خیلی خوب بود . دو تا  برادرهاش درس میخوندند . خیلی ولخرج بود . هیچ شب دست خالی خونه نمی اومد .  پارچه رو توپی میخرید . طلا براش ارزش نداشت . خوراکی حتی  برای مستاجرها هم  که وضعشون خوب نبود میخرید . آخر هفته هم بار میزد توی  ماشین و منو میبرد دیدن  پدر مادرم .مردم براش کار میکردند خودش هم که صبح تا شب خونه نبود و رانندگی میکرد .  ترمینال مال خودش وبرادربزرگش بود و کلی هم نوچه داشت . شب همه میومدند و  دستمال یزدیهای پر از پول رو میزاشتند رو ایوون و میرفتند . منهم صبح تا شب به دستورات  مادرش گوش میدادم .  از صبح تشت لباس رو سر میرفتم کنار رودخونه و ملافه و لباس میشستم . تابستون  زمستون هم نداشت . میگفتند آب چاه کم میشه . 

آدم خوشگذرانی بود . چند سال گذشت تا فهمیدم . حامله بودم . بچه اول دختر بود .  مادر شوهر نوا میخوند که بعدیش پسره . فرش خونه رو دوشم بود که ببرم کنار رودخونه  بشورم . پام لیز خورد و افتادم . رسیدم خونه دست و بالم زخمی بود . مادرش پرسید از  پشت خوردی زمین یا از  جلو گفتم از جلو گفت هیچی نیست . پنج ماه حامله بودم . 

همون شب خونریزی کردم بردنم بیمارستان . بچه رو تیکه تیکه در آوردند . پسر بود .  دوباره حامله شدم  دختر شد و مادر شوهر باز نوا خوند . یکسالش بود که باز حامله  شدم گفتم نمیخوام . انقدر کتکم زد که بچه افتاد . اونهم  پسر بود .

انگار قسمت نبود پسر دار بشه شاید هم خدا بهم رحم کرد .

به فکر فرو میرود و ادامه میدهد : بهش میگفتم من لباس و طلا نمیخوام پول جمع کن  خونه مستقل بخریم . مثل روانیها به جونم افتاد فهمیدم تا آخر عمر باید کلفتی اونا رو  بکنم . پسر سومشون ارتشی شد و زن گرفت و رفت تهران . پسر آخری دکتر شد و بعد  از کلی خاطرخواهی عروسی کرد و چون پدرشوهر و مادرشوهرم راضی نبودند هیچ  کدومشون شب عروسی نرفتند . منهم اجازه نداشتم برم . دم غروب آقای دکتر با لباس  دومادی اومد سر کوچمون وبا چشمهای اشکبار ازم  خواست اجازه بدم دخترهامو ببره .

گریه کردم و گفتم تو که میدونی من اسیر این خونه ام . از برادرت بپرس . اونهم دلش  سوخت . دست بچه ها رو گرفت و رفت عروسی برادر کوچیکش اما من موندم توی خونه !

دختر دومی چهار سالش بود که باز حامله شدم وقتی اونهم دختر شد دیگه نمیدونستم چه خاکی بسرم بریزم . حرفهای بقیه از یک طرف و غیبتهای شوهرم و خوشگذرانیهاش  از طرف دیگه روی زخمم نمک میپاشید . کلفتیه من همچنان ادامه داشت و رسیدن به ۳  تا بچه قد و نیمقد نمیگذاشت نفس راحتی بکشم . از اونطرف هم توقعشون هر روز بالاتر  میرفت و اگه یه دفعه خطائی ازم سر میزد یا لباسی بد آب کشیده میشد مادر شوهرم  گوش شوهرمو پر میکرد و شب کتک میخوردم .اگه اعتراض میکردم وضعیت بدتر بود و جز  فحش و کتک چیزی نسیبم نمیشد . مادرشوهرم مدام توی سرم میزد که دختره دهاتی  پر رو شده . اونهم که عین خیالش نبود و جوونیشو بپای زنهای دیگه میریخت . گاهی  مست میکرد و پولها رو توی حیاط خونه آتیش میزد . کم کم دیگه شبها هم واسه استراحت  خونه نمیومد و میگفت سر کاره .

ادامه دارد

از اون اولین لحظه دیدار ..

تا امروز ....

                          با همه سختی ها ، زود گذشت !

                                              تولدت مبارک !

شده از فرط خستگی حتی رمق باز نگه داشتن پلک چشم رو نداشته باشی ،  افتان و خیزان خودت رو به بالش برسونی و با اینکه میدونی وسط خواب از سرما  باید بیدار بشی و پتو بکشی سرت ، حتی حال اینکه لبه پتو رو با نوک پنجه بکشی  رو هم نداشته باشی ، اونوقت تا نفس عمیق قبل از خواب رو میکشی و هنوز روکش  بالش صورتت رو قلقلک نداده یک مشت فکر و خیال بریزه تو مغزت و یه مشت زن و مرد  جلوت رژه برند و مجبور بشی با همه چاق سلامتی کنی و جواب تک تک آدمهای توی  کله ات رو بدی و اون وسطها با هر جمله پرت بشی وسط یک داستان دیگه .... ؟

البته اولین بار نبود و خدا میدونه چند میلیون باره دیگه هم شده اما ازش حرفی نزدم و  هی دزدکی به ساعت نگاه کردم و به خودم نهیب زدم که بخواب صبح شد ...!

یک اسم پرید جلو چشمام !

" مینای کولی " و افکار بی انتها شروع شد !

... خیلی وقته ندیدمش . خیلی وقته حتی اسمی ازش  در بلاگهای  دیگه ندیدم .  خیلی وقته دلم براش تنگیده . کاش فقط اسمی ، آدرسی ، صفحه ای ...  کاش اثری ازش پیدا میکردم . کاش میشد یکروز ببینمش . یعنی مینای کولی میدونه  با همون چند جمله چطور دنبالش میگردم ؟

و بعد ... نشستم و مینای کولی رو نقاشی کردم !

مینای کولی چشمان روشنی داره ،موها خرمائی ، پوست گندمی ...  

باید جذابیت خاصیداشته باشه ! باید کلی حرف برای گفتن داشته باشه . 

چقدر دلم برای اون " با احترام : مینای کولی " تنگ شده .

بعد از مینای کولی رفتم سراغ آلبا بعد کاوه... سلمان...علیرضا ...رفتم سراغ روژین ! و برای همه اونهائی که تا امروز خوندمشون صورت کشیدم . 

بعد که طراحی تموم شد جلسه شروع شد ...نشستم و حرفهائی که دلم میخواسته  براشون گفتم . بعضیهاشون رو انگار سالهاست میشناسم . یه روزی یه جائی دیدمشون  و اونهاهم همین رو در مورد من میگفتند . 

براتون پیش اومده بشینید قیافه افرادی که ندیدید اما یک رشته ارتباط بین خودتون و  اونطرف پیدا کردید رو مجسم کنید ؟ لابد میگید شده ... اما این جزئیات از کجا میاد  زمانی که هیچ چیز از طرف مقابل ندیدید ؟ هیچ چیز جز چند خط ازش نخوندید و آیا شده بین هم همه یک خیابون شلوغ پشت ویترین یه مغازه یه مجسمه شیشه ای  شما رو یاد کسی بندازه ....

یه جائی اون ته ته های وجودت مطمئنی که شاید هیچوقت نبینیش ، اما میپری و  اون مجسمه رو میخری تا اگه اون روز اومد بهش تقدیم کنی ! به کسی که به هزار  دلیل یک رد پا از خودش در ذهنت باقی گذاشته !

جداً براتون پیش اومده یا من باید یه نوبت پیش یه روانکاو بگیرم ؟

(با عرض پوزش این متن بدون ویرایش ارسال شده .)