آخرین باری که ایران بودم و در آخرین شب اقامتم در ایران مهمان دوست عزیزی بودم که با سورپرایزش یکی از به یاد ماندنی ترین خاطرات را برایم رقم زد .آنشب این دوست عزیز یکی از معروفترین و خوش چهره ترین ستاره های سینما را به منزل دعوت کرد . ساعتها گفتیم و شنیدیم و گیتار زدند و آواز خواندیم . بیاد دارم وقتی برایش از عکاسان paparazzi گفتم با دقت به حرفهایم گوش میداد و لبخند میزد و در پایان حرفهایم گفت : باید بودی و گونی های پر از نامه و هدیه رو توی انبار خونه ام میدیدی . من حتی نامه ها رو نمیخونم یعنی فرصت ندارم و همونطور با گونی هر روز راهیه سطل آشغال میشند . دیگه برام عادی شده که به اماکن عمومی نرم . برای فامیل و اقوام عادی شده که توی روزنامه و مجله امروز همسر فلانیم و فردا همسر یکی دیگه . اگر هم بخوام دنبالش رو بگیرم و از تک تک شکایت کنم که باید کارمو ول کنم و تمام عمرم توی دادگستری باشم !
***
هنوز بعد از گذشت ۴۶ سال به یادها مانده . چهره اش را هنوز روی لباسها و کیفها و عطر ها میشود دید . آفیشها و کارت پستالهایش جزو گرانترینها هستند . حتی روی فندک دوست داشتنی من به لبه بالکن تکیه داده و " ازدحام کوچه خوشبخت " را نگاه میکند . شاید اوبرای خیلی ها سمبل خیلی چیزها باشد اما برای من او یک ستاره است . با آن نگاه خمار و لبهای خندان و شیطنتها و لوندی ها ،ناگهان خاموش شد .
یکی از سرگرمیها و یا بهتر بگویم دلبستگی های من جمع آوری ستاره هاست .زمانی همه آنهااز میان عکسهای سیاه و سفیدشان شبانه روز تماشاچی تنهائی هایم بودند ... کوئیین ، الویس ، فرخزادها و همه آنهائی که با حضور کوتاهشان توانسته بودند به طریقی روحم را لمس کنند .ستاره هائی که خیلی زود و ناگهانی خاموش شدند . شاید هم راز ستاره شدنشان همین باشد .در اوج باشی و بدرخشی و زود خاموش شوی تا در یادها ماندگار بمانی !
***
از رادیوی بی خاصیت شهر، صدای آشنائی به گوشم رسید .
دیدی که آخر آمد روز جدایی
سفر به خیر عزیزم خدانگهدار
آه ای مسافر من وقتیکه خسته
به شهر خود رسیدی مرا به یاد آر
هر جا که رفتی با هرکه بودی
من اینجا با یاد تو شادم....
چقدر صدایش را دوست دارم . چقدر ساعتها و روزها و سالها به صورت خندانش نگاه کرده بودم و او به تنهائیم خیره شده بود . حرفهایش برایم هرگز تکراری نمیشود . انگار همین امروز برای آدمهای امروزی آن حرفها را زده . او فقط شاعر و شومن و بازیگر نیست . فریدون فرخزاد برای من یک ستاره است . ستاره ای که حتی اگر وجود هم نداشته باشد باز هم تا ابد " ستاره " باقی خواهد ماند !
بلند فحش میدهم . بلند میگویم : چقدر کسانی مثل فرخزاد ها را کم داریم . امروز جای خالی آنها به خوبی حس میشود . فرقی هم نداشت کجای دنیا باشد ایران ،آمریکا ، مریخ ... مهم این بود که باشد ! کسی که حرف برای گفتن داشته باشد ...
(( از اینکه میلیونها آدمِ مثل انگل روی زمین باشند بی خاصیت و خونخوار ... و اونی که باید باشه ،مرده باشه ،حال آدمو بهم میزنه !))
حرف دل : گاهی تمام وقت خود را برای نقد کردن کسی میگذاریم که حتی به ما فکر هم نمیکند !
ـ کشور آرتیست پرور !
برنامه پرطرفدار Swedish Idolهر ساله تعداد زیادی جوانان علاقمند را از کوچه و خیابان جمع آوری کرده در حین پرورش و مسابقات هفتگی و به کمک داوران خبره یک نفر را بعنوان هنرمند سال انتخاب میکند . مراسم پایانی این مسابقه بزرگ در استادیوم معروف "بزرگترین توپ گلف دنیا" Globen اجرا شده درعرض چند ماه آرتیست جدیدی به بازار عرضه میگردد .
آخرین آرتیست اهدائی به دنیای موسیقی و هنر Kevin اهل مالاگا ست .او ۲۳ سال دارد وتنها یک سال در سوئد اقامت داشته و به اعتراف خودش اولین روزی که انتخاب شد نه انتظار چنین روزی را داشت ونه یک کلمه از حرفهای داوران را میفهمید . او یکی از پرطرفدارترین خواننده های روز است و در شب انتخابات در حالی که با فریاد طرفدارانش استادیوم را لرزاند با کلمات دست و پا شکسته به مجری پخش مستقیم گفت : من همیشه آرزو داشتم خواننده شوم اما فکرش را نمیکردم اینقدر زود به آرزویم برسم !
سوئد بیگمان یکی از موفق ترین کشورهای دنیا ست . استاندارد بالای زندگی باعث شده که فوج مهاجرت در ده سال گذشته به طور چشم گیری افزایش یابد . اگر صف چند ساله اقامت و حقوق بخور و بمیر اداره مهاجرت، زندگی در کمپ های مخصوص و دیپورت بعد از ۱۵ سال انتظار و گدائی کنار خیابان و کار سیاه برای ساعتی ۱۰ کرون را از " استاندارد بالا " ی این بهشت یخ زده کم کنیم یک زندگی آرام با کمی سگ دو بجا میماند . یک زندگی " نرمال " شامل کار ثابت و پرداخت ۳۵ % مالیات داشتن ۳ فرزند از همسرهای مختلف و تعدادی سگ و طلاق وتحمل ۹ ماه سرما و تاریکی و مسافرت به تایلند و ...
در کل این یعنی لذت بردن از زندگی نرمال !
ـ در راستای گرانی !
حاج آقایمان اواسط فوریه برای اجرای کنسرت عازم کشورـــــ هستند .در راستای این اتفاق برای تعویض سیمهای کمانچه به فروشگاه رفتند و ۴ عدد سیم ویلن به مبلغ ۱۰۰۰ کرون سوئد پیاده شدند ! قابل به ذکر است که این سیمها ارزان ترین سیمهای موجود در بازار بود و گرانترینشان به ۶۰۰۰کرون میرسد !
(کرون سوئد تقریباٌ ۱۲۰ تومان_ ۴تا سیم ارزان ۱۲۰هزار تومان_سیم اعلا۷۲۰ هزار تومان)
در راستای گذر زمان !
زمان گاهی آنقدر سریع میگذرد که تغییرات غافلگیرت میکنند ! امروز به عکسهای چند سال پیش نگاه میکردم . کلوپ hard rock... لباسهای چرم... خالکوبی ...موهای هفت رنگ ! بعضی ها چه راحت در قالب جدید فرو میروند . انگار هرگز غیر از این نبوده اند ! حتی زمانی که به متفاوت بودن امروز و دیروز نگاه میکنند لبخندی میزنند و با رضایت میگویند : زندگی کردم !
و خبر جدید اینکه ...
ما هنوز از گوش دادن به بعضی آهنگها جو گیر میشویم و صدای آژیر ماشین پلیس را نمیشنویم . ما در پارکینگ معلولین پارک میکنیم و کسی به شیشه میزند و اشاره میکند که موزیک را کم کنیم . ما کم میکنیم و تازه میفهمیم اوشان پلیس هستند و ما بعلت جوگیر شدن از آینه ندیدیمشان و هر چه بهانه میتراشیم که دخترمان گلاب به رویشان کرده و پامپرز لازم است قبول نمیکند !ما برای چندمین بار در عرض یکماه به علت سرعت غیر مجاز و پارک در پارکینگ معلولین جریمه میشویم !
نکته غیر اخلاقی : حاج آقایمان از آرتیست بازی ما لذت میبرند !
حرف دل :
آدمها چه موجودات ترسناکی هستند ! صدها تابلو و اشاره و نشانه ... و ما تنها چند تایشان را میبینیم . حتی در اینهم اطمینانی نیست !
یه شبی وسط حیاط به سقف آسمون خیره شدم و آرزو کردم کاش ستاره " هالی " از حیاط خونمون رد بشه .اونقدر به آسمون خیره شدم که گردنم خشکید . به خودم گفتم :یعنی ممکنه بین اینهمه ستاره جائی باشه که توش آدمها مثل بشر امروزی برای زندگی و رسیدن به آرزوهاشون بجنگند ؟امیدی به دیدنش نداشتم . حتی یادم نیست برای چی روی ایوون رفتم که یهو دیدمش . بالای سقف خونه خرامان خرامان رد میشد و نور رنگارنگش خط سبزی وسط آسمون میکشید . اتفاق افتاد . مثل یک معجزه زمانی که منتظرش نیستی ! یادمه از خوشحالی اونقدر جیغ زدم و گریه کردم که تمام خونه ریختند رو ایوون ! از اون سالها خیلی گذشته ، یادش بخیر !
یه روزی آرزو داشتم روی سکوی اول قهرمانی بایستم و با مدال طلا توی گردن رو به عکاس لبخند بزنم . انگار توی کما بودم . صداها در هم و بر هم بگوشم میرسید و وقتی مدال طلا به گردنم انداختند یادم رفت به عکاس پیر لبخند بزنم .
یه روزی با پاهای خسته تمام شهر رو قدم زدم و مثل همه غروبها به اون کوچه قدیمی رفتم و کنار پیر مرد دوچرخه ساز نشستم . دستهای سیاهش رو طبق عادت با شلوار روغنیش پاک کرد و آب آلبالو توی لیوان چرکین برام ریخت و دستم داد . یک نفس سر کشیدم و پرسید : باز میخوای ازم عکس بگیری ؟ خندیدم و گفتم : آرزومه خبرنگار بشم ، روزی که کارت خبرنگاریمو بگیرم برات یک هدیه میخرم ! خندید و سیگاری آتش زد و گفت : جوونی یعنی همین ...هی آرزو کن ، یه روز به خودت میای میبینی گذشت!
یه شبی به همون ستاره ها که هر شب از توی حیاط خونه دیده میشدند نگاه کردم و آرزو کردم از اونجا برم . میدونستم سخته اما محال نبود . دلم نمیخواست منتظر تقدیر باشم . وقتی روی صندلی هواپیما نشستم یاد آرزوهام افتادم . انگار استجاب همه آرزوها با اشک همراه بود .
شبی خسته و کلافه آخرین مترو رو از دست دادم . بجاش تمام راه به ستاره ها نگاه کردم . درست همونهائی بودند که از حیاط خونمون میشد دیدشون .آرزو کردم روزی برسه که مجبور نباشم هم درس بخونم و هم تا نیمه شب کار کنم .
کاش میشد زمان رو به عقب برگردوند و باز بچه شد . بچه ای که تمام آرزوهاش توی دیدن یک ستاره دنباله دار خلاصه میشه و برای رسیدن اون لحظه دل تو دلش نیست و همونطور که به لابلای ستاره ها میگرده داره تعداد سالها رو میشماره که ببینه ۷۵سال دیگه که " هالی " برمیگرده زنده ست یا نه ...
چه خوب که آرزوهامون پایان نداره و انگار هر چی بزرگتر میشیم آرزوهامون هم بزرگتر میشند . اینروزها گاه و بیگاه که دلم هوای " خونه " رو میکنه میشینم حیاط خونمونو از اینجا نگاه میکنم . میشه کوچه و خیابونمون رو دید . میشه تمام فضای اونجا رو برای چند لحظه لمس کرد . دست میکشم روی مانیتور . دلم میخواست برای دخترکی که خیره شده به سقف آسمون و آرزو میکنه دست تکون میدادم !
پ ن : اینروزها دلم Comet میخواد .(البته نه از اونهائی که از توی آسمون رد میشه)سیاه با تو دوزیه قرمز ! کسی سراغ داره ؟
با صدای خنده های پدر و مادرم از خواب بیدار شدم و بین خواب و بیداری خودم را به سالن رساندم .هر دو به صفحه تلویزیون خیره شده بودند و آنقدر غرق تماشای فیلم بودند که حتی صدای پاهای مرا نشنیدند. چند لحظه ایستادم تا مطمئن شوم اشتباه نمیبینم .مادرم روی مبل پاهایش را مثل همیشه جمع کرده بود و پدرم هم طرف دیگر دراز کشیده بود و انگار هیچ کدام مرا نمیدیدند .تا آنروز هیچوقت پیش نیامده بود صدای قدمهای مرا نشنوند . کمی نزدیکتر رفتم . مادرم لحظه ای کوتاه نگاهم کرد و بعد همانطور که به تلویزیون نگاه میکرد با دست اشاره کرد که کنارش بنشینم !
هنوز گیج خواب بودم و نمیدانستم چه چیز مهمی را میبینند که آنقدر هیجان زده چشم از تلویزیون بر نمیدارند .نگاهم که به صفحه تلویزیون افتاد خشکم زد ! مادرم "کسی" را در آغوش داشت که تا آنروز ندیده بودم. صدای پدرم را میشنیدم که در حین گرفتن فیلم صحبت میکرد.همانجا روی زمین کنار دیوار نشستم .چهره پدر و مادرم نشان میداد که فیلم نباید چندان قدیمی باشد . حتی لباسهایشان همانهائی بود که بارها پوشیده بودند. هیچ کدام از اینکه من آنجا ایستاده بودم و صحنه هائی که تا آنروز از من مخفی کرده بودند را میدیدم عکس العملی نشان نمیدادند .شاید هم آنقدر غرق صحنه ها بودند که مرا از یاد برده بودند .اما کِی و چه وقت این اتفاقات افتاده بود ؟ چرا من تا آنروز نبایست از وجود " او " با خبر میشدم و حالا تمام این ابراز علاقه ها مثل پتک توی سرم میخورد ؟
پدرم را میدیدم که او را میبوسد ... شاید آن صبحهائی که بیدار میشدم و مادرم خانه نبود و بعد هراسان با دست پر می آمد و میگفت خرید بوده ؟ یا آن روزهائی که پدر صبح زود میرفت و دیر وقت به خانه می آمد و میگفت سر کار بوده ...
پس همه این غیبتها به بهانه کار و ورزش و خرید بخاطر " او " بود ...
سرم گیج میرفت . دلم میخواست چیزی بگویم اما نمیتوانستم . بطرف مادرم رفتم . انگار حس مادرانه اش به او فهماند که حال خوشی ندارم.نگاهم کرد و مرا در آغوش کشید . سرم را روی سینه اش گذاشتم و سکوت کردم.
دلم میخواست خودش بگوید . خودش توضیح بدهد که او کیست .کسی که آنطور با او خوشند و حتی با دیدن فیلم چنان غرق آن روزها شده اند که مرا نمیبینند .حتی تمام لباسهایش را شبیه لباسهای من خریده بودند .
پدرم از جایش نیمخیز شد و موهایم را نوازش کرد . نگاهش کردم . امیدوار بودم از نگاهم بفهمد که دیدن آن فیلم چه شکّه ای به من داده در حالی که راحت میتوانست قبل از آن همه چیز را بگوید . اینکه من تنها نیستم و کس دیگری هم هست که باید عشق و محبتشان را با او تقسیم کنند . چیزی که تا آنروز نفهمیده بودم و تنها دلیلش اعتمادی بود که به آنها داشتم . حرفهایش راباور داشتم وقتی که میگفت با لبخند من خستگی کار از تنش بدر میشود و با شادی من خوشبخت ترین پدر دنیاست ...
اما حالا میدیدم که تنها من نیستم و تمام مدت چیزی را از من مخفی کرده اند و لابد تنها دلیلشان این بود که من نمیفهمم ! کاش میتوانستم سرش داد بزنم که هیچ علاقه ای به دیدن کسی که وجودش را از من پنهان کرده اند ندارم . اشکهایم را که دید فیلم را قطع کرد . نمیدانم چقدر گریه کردم و فریاد زدم . حتی نمیدانم چطور نفرتم را از وجود آن غریبه بیان کردم . سرم درد میکرد . روی تخت دراز کشیدم . دستهای مادرم موهایم را نوازش میکرد .
دلم میخواست دوباره بخوابم .بخوابم و همه چیزهائی که دیده بودم را فراموش کنم. میشنیدم که پدرم دوباره مشغول تماشای فیلم شده . چشمهایم را بستم و سعی کردم چهره اش را بخاطر بیاورم . مطمئن بودم هرگز او را ندیدم .. او یک غریبه بود که وجودش را تا آنروز از من مخفی کرده بودند.
اما ... چهره اش ... انگار جائی دیده بودمش . خیلی کوتاه ...
چشمهایم گرم خواب شده بود و بین خواب و بیداری یادم آمد کجا دیدمش !درست در آخرین لحظه بیداری یادم آمد .چند روز پیش وقتی مادرم صورتم را میشست او را در آغوش داشت !
پ.ن:
شده با کسی که مطمئن هستید حتی یک کلمه از حرفهاتون رو نمیفهمه حرف بزنید ؟ با کسی که نه میفهمه چی به چیه نه اسمها رو میشناسه نه خودش رو . با حوصله کنارش نشستم و یه شکلات دادم دستش و عکس مادرم رو نشونش دادم و گفتم : ببین این مامانه منه . اون بچه که توی تلویزیونه هم توئی . چون مامان من تو رو ندیده میخوام فیلمهاتو بفرستم براش ! قبول ؟
در حالی که خیلی جدی نگاهم میکرد شکلاتش را باز نکرد و به عکس توی دستم خیره شد... برای اولین بار حس کردم زبان آدمیزاد حالیش شده !
(اوشون در حال نواختن گیتار ! گیتاریست هاش برند کنار !)
