میترسم ! از این روزهائی که عجیب میشوند . از این روزهائی که ثانیه هاشان کم و زیاد  میشوند . از این روزهائی که آدمها در آن فرق کرده اند .بیحوصله دست میدهند ، با شتاب  ساعت را میگویند و خوابهایشان را برای کسی تعریف نمیکنند.

میترسم ! از خوابهای آشفته ای که میبینم .از چشمهائی که دروغ میگویند . از دستهائی  که چاقو بهم تعارف میکنند و از پاهائی که روی شعرها راه میروند .از خواب که میپرم هم  میترسم . از تعبیر خوابهایم !

من فکر میکنم . وقتی روی صندلی نشسته ام و پاهایم را تکان میدهم . وقتی چهار زانو  نشسته ام و با ریشه فرشها بازی میکنم . وقتی با خودکارم کاغذها را خط خطی میکنم .  من نگرانم . نگرانِ نامه هائی که برمیگردند .نگاههائی که گم میشوند و عابرانی که عبور  ما را مثل هوای اطرافشان، احساس نمیکنند .

نگران آدمهائی که غصه هایشان را دور از چشم ما دور میریزند و حرفهای ناتمامشان را  مثل یک بلیط پاره میکنند و وقتی میپرسم میخندند و چیزی نمیگویند .

نگران آدمهائی که نمیدانند چقدر دوستشان داریم . من فکر میکنم اگر نتوانیم حرفهایمان  را راحت بگوئیم ، اگر نتوانیم از ترسها و نگرانیهایمان بگوئیم ، اگر خیلی جدّی باشیم و از  حرفهای همیشگی حرف بزنیم ، از هم دور میشویم .خودمان را از یاد میبریم و یکنواخت  میشویم .آنوقت حس هایمان را فراموش میکنیم و برگهای دفتر خاطراتمان سفید می مانند. مثل بازیِ قایم موشک است . با درختها ، در یک جنگل ، کجا باید چشم گذاشت ؟

ما نمیتوانیم از هم فرار کنیم . نمیتوانیم جیبهایمان را پر از حرفهائی کنیم که بی دلیل به  رازهای بزرگ تبدیل میشوند . ما نمیتوانیم ترسهایمان را از نگاههایمان بدزدیم و نگرانیهایمان  را از صدایمان جدا کنیم و فکرهایمان را از پاهایمان بگیریم .

من از همه چیز مینویسم .برای آنکه نمیخواهم خودم را پنهان کنم ، یا تو را نادیده بگیرم .

ما با هم بدنبال آدمها میگردیم . ردّ پایشان را از انگشتهای جوهری میپرسیم . حرفهایشان  را از زیر درختها جمع میکنیم و نگرانیها ، تنهائیها و خوابهایشان را که برای کسی تعریف  نمیکنند ، پیدا میکنیم .

ما هنوز آنقدرها جدّی نشده ایم که نتوانیم بدویم . از روی توده ها بپریم و از زیر پلها رد  شویم . ما همه را پیدا میکنیم . کجا باید چشم گذاشت ؟

پ.ن(۱)

بین کلی خرت و پرت قدیمی چند تا دفترچه کهنه پیدا کردم ، پر از روزنگارهای نوجوانیم .  برای نوجوانی که اونروزها حرف دلش رو اینطور مینوشت و لبریز از آرزوهای بی انتها بود  دلم تنگ شده .لای هر ورق خودم رو میدیدم که گوشه ای نشستم ساکت و تنها . لابلای  حرفها نقاشی میکنم و شعر مینویسم و خیال میبافم . بعد دو ورق رو انتخاب میکنم ، روی  تکه کاغذی آرزوهامو مینویسم و لای اون دو ورق میگذارم . لبه صفحه ها رو به هم میچسبونم  تا آرزوهام گم نشند و با خودم عهد میبندم هرگز لای اون دو ورق رو باز نکنم .

پ.ن (۲)

از لطف و محبت همه شما که نگران حال پدرم بودید ممنونم . حالش خوبه ، منهم خوبم .

دلم میخواهد یکبار دیگرکنــارت چهارزانو بنشینم و همه حرفهائی که توی دلـــم انبار  شده بگویم . بگویم که چقدر از شیار گوشه چشمانت خوشم می آید و چقدر حرف  نگفته در چشمانت خواندم . دلم میخواهد سکوت کنی و نگاهم کنی و من حرفهایم  را بزنم .دلم میخواهد از آنروز برایت بگویم که مرا جلو هنرستان پیاده کردی و من با  عجله پیاده شدم و از لای میله های بیمارستان گل سرخی چیدم و به تو دادم .  چشمانت برقی زد و گفتی : گل باشی ولی عمر گل نداشته باشی .

دلم میخواهد برایت از آنروزی بگویم که دستم را از پنجره بیرون برده بودم تا خداحافظی  کنم . تو دستهایم را ول نمیکردی و دنبال ماشین میدویدی . هربار به آنروز فکر میکنم  قلبم میگیرد . کاش دستهایم را ول نمیکردی .

دلم میخواهد از همه آنروزهائی که پول را بین مشتهایت مخفی میکردی تا من نبینیم  و بچه های فقیر، شاد و پر سر و صدا دنبالمان میدویدند ، بگویم . از همه سخاوتی که  داشتی و فکر میکردی من نمیفهمم و از همه بی کس شدنت ... دلم میخواهد بگویم  میدانم چقدر تنهائی و میدانم لیاقت تو خیلی بیشتر از اینهاست .

دلم میخواهد بگویم که بهترین خاطره ام با تو همان شبی ست که دست دور بازوانت  انداختم و تمام شهر را قدم زدیم . همه آن کوچه و خیابانهائی که از آن خاطره داشتی .  دلم میخواهد از آن بعد از ظهر پائیزی بگویم که گفتی کنارت بنشینم . کتاب را باز کردی  و بلند خواندی :میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه راه است ...

گفتم : آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد .نگران نباش !

سرت را روی پاهایم گذاشتی و خوابت برد . میدانم اینرا هم یادت نیست . میدانم که  شاید هیچکدام اینروزها یادت نباشد .میدانم که شاید مرا هم به جا نیاوری اما این  آرزوی من است که یکبار دیگر چهارزانو  کنارت بنشینم و حرفهای نگفته ام را بگویم .

 ( مدتی نخواهم بود . این به معنای خداحافظی نیست .

حال پدرم خوب نیست و من حرفهای نگفته زیاد دارم . به امید دیدار ! )

کنسرو خیارشوری که در خرابه پیدا کرده بود را هنوز نتوانسته باز کند . کنار شومینه  میله و خاک انداز آهنی را بر میدارد تا آنرا باز کند .

با ضربه هائی که میزند قوطی کنسرو از لبه شومینه به زمین می افتد .آب کنسرو روی  زمین میریزد . با نگاه قوطی کنسرو را دنبال میکند که تا کنار پله ها رفته ... چشمش  به چکمه ها و بعد افسر آلمانی میافتد که با تعجب ایستاده و نگاهش میکند. خشکش  میزند .افسر آلمانی میپرسد : اینجا چه میکنی ؟

ـ ....

: کی هستی ؟ میفهمی چی میگم ؟

ـ بله !

:چه میکنی ؟

ـ داشتم ... سعی میکردم که کنسرو رو باز کنم ...

: اینجا زندگی میکنی ؟ اینجا کار میکنی ؟

ـ نه !

: چه کاره هستی ؟

من ...( میخواست بگوید پیانیست هستم ) من پیانیست بودم !

افسر آلمانی نگاهی به سراپای مرد ژنده پوش می اندازد :پیانیست ؟ 

بطرف اتاق مجاور میرود و با سر اشاره میکند و میگوید : بیا ... چیزی اجرا کن ! 

خم میشود و کنسرو را از زمین برمیدارد و به دنبال افسر آلمانی وارد اتاق میشود . کنسرو را روی لبه پیانو میگذارد . افسر آلمانی بالای سرش ایستاده . دستهای نحیف  و سردش را به هم گره میکند . نگاهی به کنسرو می اندازد و انگشتهای چرکینش را  روی کلاویه ها میگذارد .

پ.ن :

به هزار دلیل بارها از دیدن این فیلم طفره رفتم . سالهاست که حرکت دوربین و بازی  هنرپیشه ها و همه چیز را آنقدر زیر نظر میگیرم که دیگر از دیدن فیلم  لذت نمیبرم .

 این صحنه اشکم را در آورد .

 حرف دل :

حالا بعد از مدتها فکر کردن دلیل گریه ام رو فهمیدم . به حال خودم و همه اونهائی که  از " اصل خویش " دور افتادند گریه کردم .

( و " هانسل" به " گِرِتل" گفت : خرده های نان را روی زمین میریزیم تا هنگام بازگشت  " راه خانه " را پیدا کنیم . وحشتناک است اگر گم شویم ! )

گاهی نه جنگل خوفناک سر راهمان است و نه تکه نانهایمان را پرنده ها میخورند ...  گم میشویم .وقتی که گم میشویم دو راه داریم ، یا تلاش کنیم کسی که بوده ایم را  پیدا کنیم ، یا بگذاریم همانطور گم بماند !